تكيه هفت تنان

شناسه محتوی: 
161027177
واحد جاذبه‌های گردشگری تارنمای ایران چهار راه:
در شمال آرامگاه حافظ در دامنه کوه چهل مقام (کوه تخت ضرابی) باغی کوچک و زیبا قرار دارد. مکانی ساده اما زیبا. هنگامی که گام بر آن می نهید با هفت آرامگاه مواجه می شوید در صحن این مکان قرار دارند.
تکیه هفت تنان

آرامگاههایی ساده و بدون هرگونه آرایشی. سنگ های آرامگاه ها بسیار ساده و بدون هر نوشته ای می باشند و گویند که این سنگها را در عصر کریم خان زند بر این آرامگاهها قرار داده اند. سادگی این سنگ های آرامگاه ها گویای سادگی اسنان های زیر آن می باشد که حتی خاصر نبوده اند آخرین نشانه از خود را نیز با تجمل بیارایند تا مبادا به سختی از این دیار رخت بر بندند. در عین سادگی این تکیه به نام این هفت تن شهرهت یافته و به تکیه هفت تنان معرف گردیده است و گرجه در بخش شمالی این باغ زیبا بنایی مربوط به عصر زندیه قرار گرفته است، اما شهرت این هفت تن این مکان را به تکیه هفت تنان شهرت داده است.

گویند این هفت آرامگاه که شش عدد از آنها در یک ردیف و آرامگاه نفر هفتم در ردیف پشتی قرار گرفته است متعلق به هفت درویش می باشد که در یک خانقاه زندگی می کرده اند.

اما بنایی که مربوط به دوران زندیه می باشد در بخش شمالی مجموعه قرار دارد که ايوانی باز در مركز و اتاق ها و رواق هایی تاق دار در دو طرف آن قرار گرفته است. قسمت جالب و تاریخی این بنا تالاری است که سقف آن بر دو ستون بزرگ و یکپارچه استوار گردیده‌است که خود از شاهکارهای آن دوران می باشد. مساحت بنا 155 متر مربع و ارتفاع آن 12 متر می باشد. ايوان آن دارای دو ستون سنگی يكپارچه است كه هر يك با الگوهای خاصی رنگ آميزی شده اند که اكنون بقايای رنگ های آن همچنان قابل مشاهده است.

آزاره ها (به آن قسمت از دیواراتاق و یا ایوان که از کف طاقچه تا روی زمین می باشد) با سنگ  های مرمری به رنگ لیمویی رنگ ساخته شده اند که نشان از شکوه این بنا در زندیه بوده است و ديوارها و سقف با زمينه آبی رنگ و طرح های طلايی گل و بوته رنگ آميزی شده اند. اما در ايوان این بنا پنج نقاشی به قلم هنرمند آقا صادق، نقاش نامی عصر زند، قرار گرفته است که از شاهکارهای نقاشی دوران زندیه می باشد و در سال های 1336 و 1337 توسط استاد نامی توسط نقاش و هنرمند فقید محمد باقر جهانمیری مرمت و بازسازی شده است. شرح این نقاشی از راست به چپ عبارتند از:

  • درويشی جوان؛ در مورد اين كه اين نقاشی، حافظ است يا سعدی يا شاه عباس بزرگ بين افراد گوناگون اختلاف وجود دارد، اما هر کس که باشد منظور نقاش چیز دیگریست. نقاش می خواهد داستان سلوک درویشی و آغاز آن را بیان کند. درويش جوان را که به شکل یکی از سه شخصیت گفته شده به تصوير کشيده يک بوق پشتش آويزان است و درحالي که در يک دست چماقي دارد با دست ديگر سعي مي‏کند کشکول ر از روي درخت بردارد. در واقع براي گذشتن از سير و سلوک بايد مراحل مختلفي را طي کرد. او ابتدا بايد قال و قيل و سر و صدا که در اين تصوير نماد آن بوق است را از بين ببرد و بعد چماق را که نشان زور و قدرت است کنار بگذارد.
  • حضرت ابراهيم (ع) در حال قربانی كردن اسماعيل؛ مقصود نقاش اين بوده که براي رسيدن به سلوک بايد همانند ابراهيم در راه خدا از همه چيز خود گذشت و مانند اسماعيل مطيع امر خدا بود.
  • شيخ صنعان، صوفی مشهور منظومه منطق الطير عطار، كه دلباخته دختری ترسا شد. این نقاشی بر آن است که مرحله ای دیگر از سلوک درویشی را به ما نشان دهد. از این نقاشی می توان  دریافت که براي رسيدن به سلوک نبايد فريب زهد و تقوا را خورد. مي‏دانيم که شيخ صنعان مظهر زهد و تقوا بود اما در يک شب عاشق دختري ترسا مي‏شود و دين و تقوا جاي خود را به امور دنيوي داد. آنجاکه دختر از شيخ صنعان مي‏خواهد شراب بخورد و او خورد مي‏خواهد قر آن را پاره کند و او کرد و البته دست آخر هم به وصال نرسيد.
  • حضرت موسی(ع) در حال شبانی يك گله گوسفند؛ موسی که هم قبل از پيامبري و هم بعد از آن شبان بود با همه آنکه مورد عنایت خدا بود و هر آنچه می خواست خدا در اختیارش قرار می داد چيزي براي خود نخواست. لذا از خود گذشتن و ساده زيستن مرحله ديگر از مراحل سلوک است که در اینجا اشاره به آن است.
  • درويشی با ريش بلند سفيد است که نه چوبی دارد و نه چماقی و نه بوقی، بلکه تبرزینی که نشانه جدایی حق از باطل است را حمل می كند و كشكولی است که در تابلوی نخست  بر روی درخت قرار داشته است که چون این درویش مراحل سلوک درويشی را گذرانده این کشکول در تابلوي آخر به دست او رسيده است. برخی در مورد این نقاشی بی نام و نشان گفته اند که او شیخ صفی الدين اردبيلی است.

در مقابل بنا حوضی قرار دارد كه پيش از اين با آب قنات ركن آباد آبياری می شده است. هم اکنون از داخل بنای تکیه هفت تنان، بعنوان موزه سنگ استفاده می کنند و در آن می توان تابوت های سنگی پيش از تاريخ، سنگ قبرهای باستانی، پايه ستون های‌ قصر ابونصر و ديگر يادگارهای سنگی دوران ساسانيان تا دوره قاجار را مشاهده کرد.

اما در مورد بنا و اینکه چرا این بنا در چنین جایی آن هم در دوران زندیه بنا شده است، محکمترین روایت در این مورد می گوید: كريم خان زند بنای هفت تنان را به عنوان بنايی مشابه با ساختمان مشهور ديوانخانه در شیراز ساخته است. هدف از ساخت این بنا رفع عطش کنجکاوی مردم ساده و عامی درباره بنای حكومتی بوده است که در دوران کریم خان زند تنها افرادی خاص اجازه ورود به آن را داشته اند.

گاه مراجعه به تکیه هفت تنان پایان فروردین، اردیبهشت، مهر و آبان می باشد.

تهیه کننده: 
رامک دهخدا
سرچشمه محتوی: 
پایگاه هبری صنعت حمل و نقل و گردشگری ایران چهار راه
لینک کوتاه شده محتوی: http://iran4rah.com/node/177

افزودن دیدگاه جدید