عدم مدیریت سرمایه های ملی در خرید فناوری ساخت و تولید کامیون

شناسه محتوی: 
171119946
واحد گزارش خبری تارنمای ایران چهار راه:
ایران چه پیش از انقلاب اسلامی و چه بعد از انقلاب اسلامی از کشورهای پیشرو در زمینه تولید کامیون های گوناگون در خاورمیانه بوده است.
عدم مدیریت سرمایه های ملی در خرید فناوری ساخت و تولید کامیون - پایگاه خبری صنعت حمل و نقل بین المللی و گردشگری ایران چهارراه

اما آیا این برتری ایران ناشی از رقم تولید بالا بدون توجه به کیفیت بوده است یا تولید بالا همزمان با کیفیت برتر بوده است؟
آمار صنعتی نشان می دهد که در واقعیت اینگونه نیست و پس از انقلاب اسلامی تولید کامیون در ایران با یک سردرگمی دربازه های زمانی گوناکون و بدون مدیریت مانند بسیاری از عرصه های تولیدی دست به گریبان بوده است. ایران که روزی آخرین فناوری های کامیون های دیزل در پیش از انقلاب مانند کامیون های ماک آمریکا را درخاورمیانه تولید می کرد، پس از انقلاب به دلیل رابطه سرد و پرتلاطم سیاسی، این صنعت تولیدیش به دلیل رفع نیاز مقطعی به هر ریسمانی چنگ زده است. از مونتاژ و تولید برخی قطعات کامیون هایی مانند ولوو و اسکانیا و بنز گرفته تا مونتاژ و تولید بی کیفیت ترین کامیون ها دنیا یعنی کامیون های چینی همه در کارنامه کامیون سازی ایران موجود است.
اما صنعت کامیون سازی ایران به دلیل فقر شدید مدیریت و نبود سرمایه پژوهشی و تمرکز بر بومی سازی همیشه صنعتی بالای 70 درصد وابستگی بوده است بطوری که حتا در برهه هایی برای واردات برخی قطعات در روزهای سخت تحریم به کشورهایی مانند آرژانتین آن هم با حمل هوایی نیز متوسل شده است. این وابستگی که به دلیل تغییرات سیاسی داخلی ایران و تغییر روابط ایران با دنیا در بازه های زمانی 5 تا 10 ساله، سبب شده است که ایران هرگز نتواند برنامه ای مدون بر ساخت پلت فرمی برای ساخت کامیون داشته باشد.

با در نظر گرفتن این امرکه متوسط ساخت یک پلت فرم کامیون برای یک کشوری مانند ایران حداکثر 3 تا 5 سال است و با کسر دورن گذر انقلاب اسلامی و جنگ و نزدیک به 20 سال زمان سازندگی در ایران، ایران هنوز سازنده نیست که وارد کننده ای با قدرت مونتژ بالاست که همه بیانگر ضعف بسیار بالای مدیریتی و مالی در راه اندازی این صنعت و مقطعی نگاه کردن به صنعت ساخت کامیون است.

در بسیاری از بازه های زمانی هم اگر قراردادهای آن دوره و اخبار تولید کامیون های رنگارنگ را در سال های گذشته مروری کنیم در بیشتر آنها بندی، به اسم انتقال فناوری ساخت به داخل ایران وجود داشته و دارد اما کسی از خود نمی پرسد پس چرا ما یک نمونه کامیون ملی نداریم و هر 5 سال یکبار باید کارخانه های خودروسازی ما بروند و ازغربی ها درخواست نمونه برای مونتاژ با ساخت برخی قطعات در ایران نمایند.اما اکنون ناگهان پس از برجام همهمه ای در صنعت کامیون سازی به راه افتاد و گویی در این 20 و اندی سال اروپا و دنیا برای یاری به صنعت کامیون سازی ایران منتظر برجام بوده است!! ولوو با اقتدار می خواهد بازگردد، شرکت مان آلمان، مرسدس، رنو و... و همه دوباره تعهد قویتری در مورد انتقال فناوری ساخت کامیون در تمام عرصه ها حتا قطعات به ایران می دهند و کار بجایی می رسد که آلمان ها پیشنهاد ساخت یک پلت فرم دیزلی بر اساس اقلیم آب و هوای خاورمیانه با کمک ایران به ایران می دهند، اما از خود پرسیدیم برای چی ناگهان اینها دوست شدند؟ از خود پرسیدیم چرا این شرکت های بزرگ در این 20 سال کاری نمی کردند؟ ایا همه دلیلش دلیل سیاسی بوده است نه اقتصادی؟
اگر رو راست باشیم شاید 12 سال از این برهه دلیل سیاسی داشته است، اما باقی سالهای نه تنها برای ساخت داخلی شدن یک کامیون دیزل کافی است بلکه ایران می توانست سازنده کامیون بومی نیز شود اما چرا نشد و الان یکهو دارد می شود؟

پاسخ درلابه لای خبرهای فناوری روز است. اروپا و آمریکا با شتاب به سمت خودروها و کامیون های برقی پیش می روند بخصوص با انقلابی که در باتری های تولیدی هم از نظر ظرفیت نگهداری شارژ و هم زمان شارژ شدن و هم شتاب و قدرت در مقایسه با کامیون های دیزل، بوجود آمده است و برای بزرگان این صنعت قطعی شده است که تا سال 2025، بیگمن 90 درصد حمل و نقل اروپا و آمریکا در دست کامیون های برقی خواهد بود که البته در فاز دوم که با تحقیقاتی که از الان بر روی سلول های خورشیدی در حال انجام است، برق تولیدی این کامیون ها با سلول های خورشیدی کار گذشته شده بر روی سقف کانکس های کامیون ها تأمین خواهد شد، یعنی قسمت هزینه بالای سوخت تقریبن صفر می شود. این امر یعنی هم سقوط تقاضای نفت و هم کاهش قیمت حمل کامیونی و حذف کشورهایی که هنوز کامیون ها و ترابریشان برپایه کامیون های دیزل است مگر یا اقدام به ساخت کامیون برقی نمایند یا از بازار حمل خداحافظی کنند و یا با چند برابرقیمت کامیون های برقی را از کشورهای سازنده باید بخرند.

البته طمع اروپایی ها به اینجا ختم نمی شود و آنها از سومدیریت و ناآگاهی مدیران تولیدی و تصمیم گیرنده ما در حال سو استفاده هستند و از آنجایی که مدیران کشور ما مقطعی و برای یک بازه می خواهند خودی نشان دهند قراردادهای آنچنانی برای انتقال فناوری ساخت کامیون های دیزل را زیر فلش های عکاسان امضا می کنند در حالیکه این پسماندهای آخر صنعت کامیون سازی دیزل است که آنها به ما با تقلب می فروشند در حالیکه در پژوهشگاهها در حال تکمیل کامیون های برقی هستند.

نیکولا، تسلا، مرسدس، فرانتایر، ولوو و...همگی زنگ خظری هستند برای پایان عصرکامیون های دیزلی. شایسته است که مدیران دلسوز با کمی هم اندیشی با کارشناسان به روز صنعت کامیون و مهندسی، هزینه ای که می خواهند صرف وارد کردن فناوری که بیگمان 5 تا 7 سال دیگر از فناوری های قدیمی و از رده خارج محسوب می شود، نمایند را صرف پژوهش، آزمون و بکارگیری مهندسان ایرانی تحصیلکرده در خارج از ایران و البته بسیاری از اندیشمندان و مهندسان داخل کشوربا یک مدیریت علمی و پژوهشی منسجم نمایند تا یکباربرای مدت بسیار طولنی و شاید 100 سل به داستان وابستگی تولید کامیون به غرب و شرق پایان دهند و ایران به جرگه تولید کنندگان کامیون برقی بپیوندد.

یادآور شویم که غربی ها نیز الان در این صنعت بسیار پیش نرفته اند و تنها چندگام از ما پیش هستد و با سرعت بخشیدن و توسعه روش های نوین آزمون و ساخت و آزمایش، می توانیم به آنها رسیده و حتا در عرصه هایی در این فناوری از آنها پیشی بگیریم.

سرچشمه گزارش: 
پایگاه خبری صنعت حمل و نقل بین المللی و گردشگری ایران چهارراه
تهیه کننده گزارش: 
کاوش ساعی
لینک کوتاه شده محتوی: http://iran4rah.com/node/946

افزودن دیدگاه جدید