دو مدل اقتصادی در مقابله با تحریم ها بر اساس تجربه تحریم های پیشین

شناسه محتوی: 
1808311265
واحد گزارش خبری تارنمای ایران چهار راه:
تحریم و بحران های اقتصادی از منظرهایی همانند یکدیگر هستند، از این روی برخی تدبیرها دربرابر آنها سبب می شود که ازچالش آنها عبور کرد. در این میان دو مدل را برگزیدم که به توضیح و تشریح خلاصه ای از آنها می پردازم.
دو مدل اقتصادی در مقابله با تحریم ها بر اساس تجربه تحریم های پیشین - پایگاه خبری صنعت حمل و نقل بین المللی و گردشگری ایران چهارراه

شرکت ها باید خرد شوند
فرض نمایید، شرکت شما کشتی چوبی هست بر روی دریایی توفان زده و سرشار از موج های پیاپی و بسیار مرتفع و شما شرایط چند لحظه دیگر خود را نمی دانید. از نظر محاسباتی احتمال برخورد موج به یک کشتی بزرگ بیشتر از احتمال برخورد آن موج با یک قایق کوچک است. بیگمان پاسخ قایق کوچک است.
میزان امنیت شما در یک کشتی و یک قایق در دریایی خشمگین تقریبن یکسان است با این تفاوت که هرقدر شما سازماندهی تر و بزرگتر باشید، در توفان زودتر خرد می شوید و ریز می شوید. در واقع دریا همان بحران است و کشتی سازمان شماست. شما اگر تک تک چوبهای کشتی خود را بکنید و در دریا بیاندازید این چوبها بر روی آب سوار می مانند و ممکن است آسیب هایی ببینند و نمناک شوند اما هنوز هویتی به نام چوب را یدک می کشند. اما اگر کشتی خود را کماکان بصورت کشتی نگهدارید، بیگمان این کشتی خرد شده و حتا ممکن است به زیر آب برود. پس در بحران ها، کوچک بودن و شناور بودن بهتر از ترکیب است، از همین روی است که در بحران های اقتصادی، شرکت های بزرگ با تعداد زیاد کارمند و مخارج درون سازمانی بالا زودتر از شرکت های کوچک خرد می شوند و فرو می ریزند.
شایان ذکر است شرکت های بزرگ دولتی در ایران از این امر علمی-اقتصادی کاملن مبرا هستند زیرا آنها به خزانه دولتی چشم دارند و به اشتباه از آنها تغذیه می شوند که این سبب تسکین می گردد نه درمان و شکست آنها در هنگامی که این سرچشمه تزریق مالی قطع شود به یک اختلال گسترده تبدیل می شود زیرا این شرکت ها با نحوه اداره کردن مستقل در بحران های اقتصادی و کوچک کردن خود آشنا نیستند.
در این وادی که کشورما بحران دومی را پیش روی دارد، شرکت های بزرگ حمل و نقل دو راه حل دارند.
راه نخست بخش های غیر ضروری خود را حذف کنند و شرکت خود را به واحدهای کوچکی تبدیل کنند و سعی کنند هر واحدی بطور مجزا برای خودش درآمدزایی کند و روی پای خود بایستد و در این میان از سرویس دهی به واحدهای دیگر مانند یک شرکت غریبه اما با رعایت همکار بودن ادامه دهند. نقش مدیریت در تعدیل این وضعیت بسیار مهم است.واحدی اگر در بخش شما بسیار ضعیف هست حتمن آن را ببندید یا اگر زمینه کار فقط در آن واحد با توجه به شرایط بالاست، همه توان خود را برای ارتقا روی آن بگذارید که در حمل و نقل ایران مورد جاده ای و ریلی است که شانس بقا را در دادو ستد با همسایگان بالا می برد.
راه دوم آنکه هر بخش شرکت را به واحدهای مجزا تبدیل کنید و با شرکت های همکار دیگر که درواحدی مثلن حمل زمینی تخصص دارند کنسرسیوم کاری تشکیل دهید که در واقع این همان نقش قایق ساختن و از کشتی پیاده شدن است، اما قایق را از بدنه خود کشتی می سازید.

شرکت ها باید رویین تن شوند

روش دوم سبک و سیاق دیگری دارد.همان دریای توفانی پیش را به یاد بیاورید و حال فرض نمایید که بدنه کشتی فولاد متخلخل و بسیار مقاوم است. حال این کشتی نه تنها از موجهای دریای توفانی هراس ندارد، بلکه به سمت آنها حرکت هم می کند وگرچه ضربه ها و موجهای پیاپی سرعت او را کاهش داده است و خساراتی بر روی عرشه آن وارد می کند اما آن کشتی کماکان محکم است. این مدل اقتصادی در توصیف واقعی آن بدین صورت است که شرکت های بزرگ در هم ادغام شوند و در شرکت یا کنسرسیومی مشترک سهامدار شوند و در عین حال تعدیل نیرو نمایند که هم هزینه را کاهش دهند و هم تمامی بخش ها را قدرت بخشند. این روش دو شرط هم دارد. یکی آنکه هیأت مدیره کنسرسیوم باید خیلی به یکدیگر اطمینان داشته باشند و از تصمیم ها و پیاده سازی آنها مطمئن باشند و به خردجمعی و کار گروهی معتقد باشند و خود را به تنهایی عقل کل ندانند. دوم کشوری که این شرکت ها در آنها هستند چالش های درونی با سیستم های دولتی نداشته باشند و بتوانند فقط به ضریب نفوذ خود در منطقه کاری و بازار هدف تمرکز نمایند. این روش اقتصادی در مقایسه با روش قبل برتری که دارد این است که شرکت ها، بزرگ و منسجم باقی می مانند و در صورت رفع بحران که فروکش کردن توفان دریاست با سرعتی سرسام آور رشد پیش خواهند رفت.
با توجه به شرایط ایران و بررسی رویدادهای تحریم های پیشین، برای شرکت های حمل و نقل ایران با اینکه روش دوم اقتصادی قدرتمندتر و اطمینان بخش تر است اما در واقعیت بازار کسب و کار ایران و روانشناسی رفتار مدیریت های شرکت های حمل و نقل ایرانی، روش اول بهتر جواب می دهد.
به غیر از تفاوت اندیشه میان مدیریت های شرکت های حمل و اختلاف ها که گاه بسیارعمده هستند، روند تصمیم گیری های دولتی ایران نیز با روش های روز و کارشناسی بسیار فاصله دارد و البته بستر سازی و اهرم های لازم را نیز در اختیار ندارد، از این روی به نظر نگارنده شرکت های حمل و نقل ایرانی باید خرد شوند که پس از توفان چیزی از آنها باقی مانده باشد.
اگر شما در دوران رونق کاری نتوانستید شالوده شرکتی قوی با مشتریان ثابت را پایه ریزی نمایید در صورت عدم موفقیت در همکاری با شرکت هایی با ثبات بالاتربهتر است شرکت را بصورت فردی با برون سپاری واحد مالی شرکت و بسیار کوچک اداره نمایید.

سرچشمه گزارش: 
پایگاه خبری صنعت حمل و نقل بین المللی و گردشگری ایران چهارراه
تهیه کننده گزارش: 
گاوش ساعی
لینک کوتاه شده محتوی: http://iran4rah.com/node/1265

افزودن دیدگاه جدید