آیا شرکت های خارجی واقعن فناوری های روز خود را به ایران منتقل می کنند؟

شناسه محتوی: 
170213362
واحد گزارش خبری تارنمای ایران چهار راه:
چند صباحی است که در تمامی عرصه های مرتبط به صنعت حمل و نقل خبرهایی به گوش می رسد که همگان را ذوق زده کرده است و بسیاری نویدهای بسیار خوبی می دهند.اما آیا واقعن این شرکت ها در انتقال فناوری به ایران صادق هستند؟

امروزه در تمام قراردادها ایران با شرکت های بزرگ مطرح دنیا که زمینه های گوناگون صنعتی وارد ایران شده اند خطی به اسم انتقال فناوری و ساخت کارخانه تولیدی در ایران وجود دارد و در خبرها این اتفاق را با تیترهای پر آب ولعاب توصیف می کنند.تیترهایی همچون، ایران یکه تاز ساخت قطعات هواپیما در خاورمیانه، ایران به سوی ساخت کامیون های به روز اروپا پیش می رود و...اما آیا این موارد واقعی است؟ آیا طرف های خارجی، واقعن نسبت به انتقال فناوری روز اقدام می کنند؟ آیا کسی این امر را محک زده است؟

واقعیت آن است که در دینیا اقتصادی امروز پیکارها درجبهه های اقتصادی است و برای همین جاسوسی های اقتصادی و فناوری...در همه جا به گوش می خورد، اما چرا ما با این امر ساده لوحانه برخورد می کنی.

شما تصور بفرمایید شرکتی همچون ایرباس، با قراردادهای دراز مدات برای تحقیقات و تأمین هزینه پژوهش و ازمایش های عملی در تیم های مهندسی هوا فضا، فیزیک،ریاضی، اقلیم شناسی، شیمی و...نموده و گروهای کاری بزرگی در کارخانه خود تشکیل و مدیریت و دسته بندی نموده تا هواپیماها و تولیدات جانبی و قطعات یدکی خود را به نقطه ای برساند که کپی زدن از روی آن دشوار یا محال باشد و بعد بتواند این محصول تولیدی را که با کلی هزینه تکنیکی و تاکتیکی تولید نموده است را به دلیل نبود مشابه به چندین برابر ارزش واقعی آن بفروشد تا هم هزینه پیشین برای دست یابی به این فناوری را دربیاورد و هم بتواند پژوهش های در دست اجرایش را پوشش دهد، بعد چگونه باید انتظار داشت با یک قرارداد با ایران همه این فناوری حتا برای 10 قطعه هواپیما را به ایران انتقال دهد؟ اصلن برای چی باید این کار را انجام دهد وقتی می تواند از این فناوری سالهای متمادی پولی در بیاورد و چندین برابر قرارداد ایران با این شرکت با فروش قطعات نهایی کسب درآمد کند؟ آیا نباید شک کنیم که آنها در حال فروش فناوری های قدیمی و در حال خارج  شدن از رده خود به کشور ما هستند؟
به نظر می رسد آنها به فناوری دست می یابند یا می توانند پیش بینی کنند تا چند سال آینده یک پروژه بصورت انبوه و اقتصادی به بهره برداری می رسد و سپس تصمیم می گیرند از فناوری پیشین و انتقالش به کشورهایی همچو ما که حوصله و سرمایه گذاری روی پژوهش هدفمندی را نداریم کسب درآمد نمایند و بدین سان کشورهای نیازمند می شوند میزبان این فناوری های در حال انقضا و سود دهی مازاد به آنها.

این امر در کشتی سازی، خودروی سنگین، لوکوموتیو و... نیز صادق است و آیا زمان آن فرا نرسیده که خود همچون گذشته تأمین کننده مایحتاج کنونی کشور از منابع خارجی باشیم اما با یک برنامه هدفمند شروع به ساخت کامیون با استانداردها و تعریف های اقلیمی خود باشیم و اینگونه زودتر به استقلال واقعی فناوری و تأمین مایحتاج برسیم؟

دفت کنیم در حالیکه دنیا در حال حرکت به سمت برقی کردن کامیون، فطار و خودروهای خود است، کشور ما سرمست عقد قرارداد انتقال فناوری کامیون های دیزل اروپا به ایران می باشد، اتفاقی که به محض بهره برداری بعد ازچند سال ممکن است از استاندارد اروپا و آمریکا خارج شود و ما فقط یک هزینه گزاف برای یک فناوری از رده خارج کرده ایم. از نظر اقتصادی هیچ توجیهی ندارد که یک شرکت خارجی با میلیون ها و گاه میلیاردها دلار هزینه طی سالیان متمادی با یک قرارداد آخرین فناوری خود را با مبلغی در راه مودت و دوستی به ما اهدا نماید در حالیکه از فروش تولید آن فناوری به ما و سایر کشورها می تواند سالهای سال کسب درآمد نماید.

پس بهتر است کمی در مورد این انتفال فناوری های محتاطانه و با اندیشه درست عمل کنیم.

سرچشمه گزارش: 
پایکاه خبری صنعت حمل و نقل و گردشگری ایران 4 راه
تهیه کننده گزارش: 
کاوش ساعی
لینک کوتاه شده محتوی: http://iran4rah.com/node/362

افزودن دیدگاه جدید