تأثیر تحریم آمریکا بر صنعت حمل و نقل ایران

شناسه محتوی: 
1805261152
واحد گفتگو و مصاحبه تارنمای ایران چهار راه:
سفر به آتلانتا برای بازدید از یک انبار فرصتی دست داد که با چری اسپیر رئیس دپارتمان زنجیره تأمین دانشگاه میشیگان همراه بشوم. این همراهی از گفتگویی در مورد سفر به سرزمین مایاها در مکزیک شروع شد و به وضع تحریم های جدید آمریکا علیه ایران و تأثیرش بر ایران ختم شد که در زیر خلاصه بخش مربوط به حمل و نقل ایران آن را پیاده سازی کرده و ارائه می کنیم.
تأثیر تحریم آمریکا بر صنعت حمل و نقل ایران - پایگاه خبری صنعت حمل و نقل بین المللی و گردشگری ایران چهارراه
  • به نظرتان تحریم های جدید چقدر روی حمل و نقل ایران تأثیر می گذارد؟
  • تحریم در کل برای هیچ کشوری امرخوبی نیست و حال برای پیشبرد هدفی سیاسی دست به این کار زده می شود، ابزاری است در دست سیاستمداران و سیاستمداری در دنیا (علیرغم خوشایند ما) قدرت داره که این ابزارها یا زنجیره کاری بیشتری از تأمین و ساخت و استفاده از این ابزارها را در دست داشته باشد. اما برای من بطور واضح بگو منظور شما کدوم شاخه فعالیت حمل و نقل است؟
  • همه شاخه ها اما در کل اصلن تأثیر گذار است؟
  • در کل بله، محال بشود گفت بی تأثیر است اما اگر بطور کلی به صنعت حمل و نقل نگاه کنی. گرچه به نظر من تحریم کنونی تأثیرش به مانند سری نخست تأثیر نیست، اما یک جاهایی از این تحریم درست مانند همان روزها که تحریم همه جانبه بود تأثیر دارد. مثلن در عرصه هوایی بیگمان ایران بسیار درفشار خواهد بود.
  • حتا اگر اروپایی ها یا روسیه و چین بخواهد هواپیما بفروشند ؟
  • اروپا که دیگه عملن نمی تواند مگر شرکت یا شرکتهایی پیدا شوند که فناوری های آمریکایی بکار رفته در ساخت ایرباس را با تولید خودشان جایگزین کنند و در این فاصله هیچ کدام از شرکت های سازنده قطعات این هواپیماها را نیز شرکت های آمریکایی خریداری نکنند که این امر کمی دور از ذهن است مثل شرکت سافران فرانسه که بوئینگ خریداریش کرد و سهم 11 درصدی خودش در ساخت ایرباس را در مدل هایی تا 19 درصد نیز رشد داد. پس رو راست باشیم باید دور هواپیماهایی که فناوری آمریکایی دارند را خط کشید. چینی ها که هنوز خیلی تا ساخت هواپیما فاصله دارند و آنها هنوز در صنایع هوایی و خودرو و کامیون بسیار عقب هستند و همین مدل های مطرح شده چینی هم کماکان از شرکت های آمریکایی در ساخت قطعات با فناوری های خاص کمک می گیرند و آمریکایی ها در آن نقش دارند. همچنین در نظر بگیرید که یک طرح تا عملیاتی شود و در بستر کار محک بخورد یعنی زمانی بین 8 تا 10 سال. فکر نکنم شما بخواهی به من بگویید ایران تا 8 سال دیگر می خواهد با این هواپیماهای از رده خارج بپرد به امید چینی ها که ایا پروژه آنها موفقیت آمیز باشد یا نباشد. در دنیای امروز خطاست که کشوری منتظر کشور دیگری برای تأمین نیازمندیهای آینده اش باشد.
  • و روس ها؟
  • اونها هم خیلی عقب هستند و تا سوخو 100 روسی شود، خطا نداشته باشد، راه دارند و اگر واقعن هواپیمای ساخت آنها خوب بود و استاندارد خود خطوط هوایی روسیه از آن استفاده می کردند و شرکت سوخو باید قراردادهای میلیاردی با اروپای شرقی و کشورهای آفریقایی بسته باشد، اما در عمل می بینیم که اینگونه نیست.
  • دریایی چطور؟
  • بزرگان که بیگمان خواهند رفت، زیرا میزان سوددهی آنها در آمریکا خیلی بیشتر از ایران است. دو ماه تجارت با آمریکا در بدبینانه ترین حالت برابر یک سال تجارت با ایران است و خوب از لحاظ جمعیتی و جغرافیایی و توان خرید آمریکا نسبت به ایران این یک واقعیت است، مگر شما با شرکتهایی کار کنید که با آمریکا مراوده نداشته باشند که اصولن شرکت های بزرگی نیستند. مشکل دیگر این شرکت های بزرگ این است که بسیاری از آنها دارای سهامداران آمریکایی هستند که درصد سهام برخی آنها بالای 20 درصد آمریکایی می باشد. به نظر من بیشترین ضربه در این بخش به ایران وارد می شود. ایران به دلیل تحریم پیشین نتوانسته کشورهای منطقه را از نظر ترانزیتی و تبدیل شدن به هاب منطقه ای و وابسته کردن بازارهای آنها به مسیر ایران توفیقی بیابد از این روی بازار داخلی ایران بازاری کوچک در برابر بازار آمریکا حتا اگر به ایران فقط برای عبور بنگریم و الان مسیرهای دیگری بجای ایران در حال جایگیرینی است و ایران در عرصه دریایی به سرعت در حال از دست دهی جایگاه خود می باشد و من و شما می دانیم که حمل و نقل دریایی چیزی بالای 63 درصد حجم تبادلات دنیا را در دست دارد.
  • زمینی چطور؟
  • بر روزی زمین ایران وضع بهتری دارد، البته من در بدنه ناوگان شما و بین رانندگان نیستم، اما ایران در این عرصه به هر نحوی بوده علیرغم فرسودگی که تقریبن همه ناوگان های ایران در همه شاخه های حمل با آن درگیر هستند را با مشکل مواجهه کرده است اما ناوگان زمینی آن که دامنه فعالیتش به واسطه ترکیه و اروپا کاهش داشته است و محدودتر شده است هنوز بقا دارد. تحریم ها تنها بر روی قطعات وارداتی و قیمت کل خود کامیون های ساخت اروپا اثر می گذارد و در صورتیکه اقتصاد را بطور مصنوعی یا حقیقی پویا نگه داشت حمل زمینی ایران سرپاست.
  • و ناوگان ریلی ایران چطور؟
  • ایران برنامه های خوبی برای نوسازی ناوگان ریلی داشت و سعی می کرد از این نظر هاب شود و چون خیلی موارد بستر سازی مانند ریل سازی و... در خود ایران ساخته می شود، مشکل ایران در این عرصه بسیار کمتر خواهد بود. ایران مشکل لوکوموتیو دارد که باید کماکان به آن به عنوان یک چالش بنگرید. یادآور شوم شرکت های قطار سازی دنیا در آمریکا منفعت کلانی ندارند زیرا اصولن آمریکا زیاد به توسعه ریلی اهمیت نمی دهد تا کامیون هایش و خودروهایش فروخته شود مگر در مسیرهای خاص و موارد معدنی و سوختی که کماکان از قطار استفاده می شود، پس فکر کنم ایران بتواند با این شرکت های بزرگ کارکند بخصوص که کشوری مثل چین در این زمینه بسیار پیشرفت داشته است و صاحب صنعت است. از دید من ارتباطات بانکی و سرمایه گذاری است که بخش ریلی ایران را  می تواند دچارمشکل بکند وگرنه سخت افزاری و همکاری کردن، مشگلی برای شما نخواهد داشت.
  • پس به نظر شما کمترین تأثیر را به ترتیب ریلی، جاده ای و سپس دریایی و هوایی از این تحریم ها می برند.
  • فکر می کنم ولی این را فراموش نکن شما بیشتر از همه اینها در بسترسازی و توسعه ضربه خواهید خورد. یعنی در بندرسازی،  فرودگاه سازی و توسعه انبارها. مثلن، چابهار وارد یک چرخه بی هدف خواهد شد، ترمینال ایرانشهر که باید تقریبن فراموش شود و تا الان نیز کماکان هیچ سرمایه گذاری حتا طرح را، مطالعه کارشناسی نکرده است، زیرا افقی نمی بیند که مطالعه اش بکند و فرانسوی ها فقط نیم نگاهی به آن دارند که البته ممکن است شرکت های پایین دست خود را به همراه ترکیه راهی این پروژه نمایند. در داخل هم به دلیل نوع چیدمان کلان اقتصادی شما که تقریبن انحصاری است، عرصه ای باز نمانده که شرکتی خصوصی بخاطر سوددهی مناسب سرمایه لازم و نوآوری برای اینکار داشته باشد و بعنوان سرمایه گذار شرکت نماید.
  • نظرهایتان جالب بود برای من، پس ایران راه سختی بدون آمریکا در پیش دارد.
  • آمریکا معیار توسعه حمل و نقل شما نیست، این مردان دولتی و مدیران شما بودند که باید زودتر از اینکه رویکرد سیاسی و خط مشی سیاستشان به حق یا ناحق که بحث ما نیست با آمریکای نوعی به مشکل بیافتد، بدون کم کاری به توسعه این بخش ها و نوسازی و سرمایه گذاری روی می آوردند. شما درست در بدترین زمان ممکن امیدوارید سرمایه گذار و شریک تجاری وارد کشورتان شود، در حالیکه سالها پیش خود شما این همکاری ها را نوعی وابستگی بر شمرده و دانسته یا ندانسته همه را قطع کردید و مجوز نمی دادید و الان که روز امتحان است شما اصلن منبع ندارید که بتوانید بخوانید، فرای زمان کمی که برای خواندن در صورت وجود منبع نیز دارید.
  • خیلی لذت بردم.
  • من از دیدن شماها و پویایی تان لذت می برم.
تهیه کننده: 
کاوش ساعی
سرچشمه محتوی: 
پایگاه خبری صنعت حمل و نقل بین المللی و گردشگری ایران چهارراه
لینک کوتاه شده محتوی: http://iran4rah.com/node/1152

افزودن دیدگاه جدید